میراثی که به جای کوسهها، به دست انسانها سپرده شد
داستان TAT-8 از سال ۱۹۸۸ آغاز شد؛ زمانی که آیزاک آسیموف آن را «سفر با پرتوی نور» نامید. این اولین کابل فیبر نوری اقیانوسپیما بود که توانست اروپا و آمریکا را با سرعتی باورنکردنی (در آن زمان) به هم متصل کند. امروز در سال ۲۰۲۶، مهندسان در حال بیرون کشیدن این کابل ۶۰۰۰ کیلومتری از بستر دریا هستند تا فضایی برای تکنولوژیهای نوین باز کنند.
افسانه کوسهها و واقعیتهای مهندسی
یکی از مشهورترین شایعات دنیای اینترنت، علاقه کوسهها به جویدن کابلهای زیردریایی است. حقیقت این است که کوسهها بیگناهند!
- ریشه شایعه: در جریان تست کابل Optican-1 در سال ۱۹۸۵، دندانهایی در پوشش کابل پیدا شد که متعلق به کوسه بود.
- نتیجه مهندسی: این اتفاق باعث شد کابل TAT-8 با لایهای از فولاد محافظ (Fish-bite Protection) ساخته شود.
- واقعیت امروز: بیشترین آسیب به کابلها نه توسط موجودات دریایی، بلکه توسط لنگر کشتیها یا فعالیتهای صید صنعتی وارد میشود.
عملیات بازیابی: شکار کابل در تاریکی مطلق
بیرون کشیدن کابلی که ۳۸ سال در عمق چند هزار متری زمین بوده، بیشتر شبیه به جراحی در فضا است. کشتیهای مدرن مثل MV Maasvliet با استفاده از قلابهای مخصوصی به نام Flatfish، کابل را در میان گل و لای بستر دریا پیدا کرده و آن را به سطح میآورند.
بازیافت؛ استخراج معدن از اعماق اقیانوس
در سال ۲۰۲۶، با توجه به کمبود منابع جهانی، بازیافت TAT-8 یک گنجینه اقتصادی است:
- مس با خلوص بالا: برای صنایع الکترونیک.
- پلیاتیلن: تبدیل به گرانول برای تولید پلاستیکهای غیرغذایی (مثل بطریهای شامپو).
- فولاد: برای ساخت حصارهای مقاوم.
نکته جالب: شاید شامپویی که فردا از آن استفاده میکنید، در بطریای باشد که بخشی از تاریخ اولین اتصال نوری جهان را در خود جای داده است!
